Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

DSM 5 Σας κάναμε όλους πελάτες


Η τελευταία έκδοση του DSM (Εγχειρίδιο Διαγνωστικών και Στατιστικών Ψυχικών Διαταραχών) έγινε τον Μάιο του 2013. Το DSM-5 είναι απλά ένα εγχειρίδιο με λίστες από ανθρώπινες συμπεριφορές και συναισθήματα, χωρισμένα σε κατηγορίες που ονομάζονται «ψυχικές διαταραχές» από τους ίδιους τους ψυχιάτρους. Η ψυχιατρική κοινότητα αποκαλεί αυτό το εγχειρίδιο «Η Βίβλος της Ψυχιατρικής»! Η λέξη «Βίβλος» παραπέμπει φυσικά σε θρησκευτικού τύπου πίστη και υποκειμενική αντίληψη και ερμηνεία. Πώς είναι η Καινή Διαθήκη για τους χριστιανούς ή το Κοράνι για τους μουσουλμάνους, κάτι αντίστοιχο είναι και για τους ψυχιάτρους το DSM. Οτιδήποτε είναι γραμμένο εκεί, θεωρείται δογματικά απόλυτη και αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Ιστορικά, το πρώτο DSM 1 γράφτηκε το 1952. Και ενώ οι ονομαζόμενες κατά την ψυχιατρική «ψυχικές διαταραχές» δεν είναι και ουδέποτε ξεπέρασαν τις 7-8, ο πρώτος κατάλογος περιέχει 112 ψυχικές διαταραχές γραμμένες σε 130 σελίδες. Πώς ξεφύτρωσαν τόσες πολλές; Απλά, ο Αμερικανικός Ψυχιατρικός Σύλλογος (APA), που είναι και η έδρα της παγκόσμιας ψυχιατρικής, έστειλε μέσω ταχυδρομείου στους Αμερικάνους -μόνο- ψυχιάτρους να γράψουν ποιες ανθρώπινες συμπεριφορές θεωρούσαν ότι είναι ψυχικές διαταραχές, και ό,τι απαντήσεις πήραν τις κατέγραψαν στο εγχειρίδιό τους. Οτιδήποτε λοιπόν πίστευαν με την υποκειμενική τους γνώμη και τις προκαταλήψεις της εποχής, οτιδήποτε θα μπορούσε να στιγματιστεί ως διαταραχή και να αυξήσει την πελατεία τους, το καταχώρησαν διά ψηφοφορίας. Φυσικά, δεν είχε ούτε εξακολουθεί να έχει κάποια στατιστική έρευνα όλο αυτό, απλώς πρόσθεσαν στον τίτλο ότι πέρα από διαγνωστικό είναι και στατιστικό, για να δείχνει πιο επιστημονικό. Με αντίστοιχο τρόπο γράφτηκε το DSM 2 λίγα χρόνια αργότερα, όπου πρόσθεσαν και άλλες «διαταραχές».

Dsm 3 - 1980
Εν αντιθέσει με τα προηγούμενα δύο, στην τρίτη έκδοσή του είχε υιοθετηθεί πλέον η θεωρία ότι τα ψυχικά προβλήματα είναι αποτέλεσμα παθολογικών ανωμαλιών της βιολογίας του εγκεφάλου. Και αντί να περιγράφονται πιθανά ψυχολογικά αίτια για την προέλευση των προβλημάτων αυτών, στο DSM 3 αναφέρονται μόνο λίστες διαταραχών με τα συμπτώματά τους. Οι περιγραφές των συμπτωμάτων, επίσης, είναι τόσο αόριστα και γενικευμένα διατυπωμένες, έτσι ώστε να μπορούν να ταιριάξουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, αλλά και σε όσο το δυνατόν περισσότερες χρονικές περιόδους της ζωής τους. Καινούργιοι «ασθενείς» για τους ψυχιάτρους και ταυτόχρονα καινούργιοι πελάτες για τις φαρμακευτικές εφευρέθηκαν. 

  Διαταραχές, όχι ασθένειες ή νόσοι
Στη «Βίβλο» οι «κλινικές διαγνώσεις» αναφέρονται ως «διαταραχές». Δεν είναι ασθένειες ή νόσοι - λέξεις που χρησιμοποιούνται στην ιατρική και δείχνουν παθολογικά αίτια. Παρ' όλα αυτά βγαίνουν μετά στα μέσα μαζικής επικοινωνίας με ομιλίες και άρθρα και μιλάνε για ψυχικές νόσους, αποκαλώντας τους ανθρώπους που στιγματίζουν με αυτές «ασθενείς», παρότι οι καταστάσεις που βιώνουν ουδόλως χαρακτηρίζονται από έλλειψη σθένους. Η συνειδητή εξαπάτηση του κοινού ξεκινάει από αυτό το σημείο.
Οι διαταραχές αυτές δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων διαγνωστικών, αντικειμενικών και μετρήσιμων επιστημονικών κριτηρίων, αλλά επινοούνται απλά διά ψηφοφορίας! Αυτό σημαίνει ότι δεν ανακαλύπτονται καινούργιες ασθένειες που απλά καταγράφονται, αλλά ότι επινοούνται με τη μέθοδο της ψυχολογοποίησης.
Και τι σημαίνει κλινική διάγνωση; Ότι χρειάζεται να μπει κάποιος που «πάσχει» από αυτή σε κλινική; Όχι βέβαια. Μήπως ότι έγινε η διάγνωση μέσα σε κάποια κλινική με εργαστηριακό τρόπο, οπότε είναι και έγκυρη; Ούτε. Απλώς δίνει ψευδοϊατρικό κύρος να λέγονται έτσι. Οπότε, τι είναι τελικά η ψυχική διαταραχή;
 
         Ο ορισμός της ψυχικής διαταραχής στη «Βίβλο»

Εντός του DSM αναφέρεται ότι:
«Παρότι αυτό το εγχειρίδιο προσφέρει μια ταξινόμηση των ψυχικών διαταραχών, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει ορισμός που να καθορίζει επαρκώς τα ακριβή όρια της έννοιας ψυχικής διαταραχής»

Ο ίδιος ο πρόεδρός της επιτροπής του DSM Άλεν Φράνσις, το 1990, παραδέχεται δημοσίως ότι «δεν υπάρχει ορισμός της ψυχικής ασθένειας. Είναι όλα τρίχες, εννοώ ότι δεν μπορείς καν να την ορίσεις την ψυχική διαταραχή». Από τη στιγμή που ακόμα κανείς δεν γνωρίζει τι είναι τελικά η ψυχική διαταραχή, πώς τελικά ανακαλύπτονται και καταγράφονται όλο και περισσότερες; Και εάν όντως η ψυχιατρική έχει θεραπείες, πως και όσο κυλάνε τα χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι «αρρωσταίνουν» από αυτές;

Παντελής έλλειψη αντικειμενικών επιστημονικών κριτηρίων

Σχεδόν όλες οι ανθρώπινες συμπεριφορές έχουν καταγραφεί ως παρεκκλίνουσες και έχουν κατασκευαστεί ως ιατρικές καταστάσεις, κατ’ επέκταση όλο και περισσότεροι άνθρωποι στιγματίζονται ως ψυχικά «ασθενείς». Έτσι, λοιπόν, «αρρωσταίνουν» όλο και περισσότεροι άνθρωποι παγκοσμίως. Έτσι ακριβώς. Αυτό όμως δεν είναι επιστήμη τελικά. Είναι το ακριβώς αντίθετο. Είναι ο ορισμός της ψευδο-επιστήμης.
Το DSM δέχεται διαχρονικά παγκόσμια κριτική για την έλλειψη εγκυρότητας των διαγνώσεων, για την αξιοπιστία των επιφανειακών συμπτωμάτων που αναφέρει, καθώς και για τις ασάφειες και τις γενικεύσεις που δεν μπορούν να υποστηριχθούν από αντικειμενικά επιστημονικά κριτήρια, αλλά μόνο από παρατήρηση και υποκειμενικά κριτήρια γεμάτα προκαταλήψεις και οικονομικά συμφέροντα.
Ούτε αιματολογική εξέταση, ούτε μαγνητική τομογραφία, ούτε οποιαδήποτε άλλη αντικειμενική επιστημονική μέθοδος δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να γίνει έγκυρη διάγνωση στην ψυχιατρική. Αυτό σημαίνει ότι είναι στην υποκειμενική κρίση του κάθε ψυχιάτρου να διαβάσει και να κρίνει ο ίδιος ποια και πόσες από τις πλέον 374 ψυχικές διαταραχές ταιριάζουν στον άνθρωπο που εξετάζει. Και είναι σκοπίμως διατυπωμένες με τόσο ευρέα και ασαφή όρια, που είναι εύκολο να δοθούν στον οποιονδήποτε και ανα πάσα στιγμή το λιγότερο 5 έως και πάνω από 20 διαγνώσεις. Αυτό σημαίνει, με απλά λόγια, ότι όλοι μα όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως πάσχουν από πολλαπλές ψυχικές διαταραχές. Όλοι!

Με τι κάνουν τελικά διαγνώσεις;

Με το αυτί, με την ακοή, με την ολιγόλεπτη παρατήρηση της συμπεριφοράς και με περιορισμένες τυποποιημένες ερωτήσεις. Μπαίνετε στο «ιατρείο» τους, όπου τίποτα απολύτως ιατρικό δεν συμβαίνει ποτέ εκεί μέσα, και ανεξάρτητα τι τους έχετε πει για τα προβλήματά σας και τη ζωή σας, αυτοί θα σας διαγνώσουν ότι έχετε μια χημική ανισορροπία στον εγκέφαλο. Είναι οι μόνοι γιατροί στον κόσμο που μπορούν να «δουν» με το αυτί βιολογικές ανωμαλίες στους νευροδιαβιβαστές σας, τη στιγμή που καμία ιατρική εξέταση δεν υπάρχει να επιβεβαιώσει κάτι τέτοιο.
Αυτούς τους νευροδιαβιβαστές δεν τους έχουν δει ποτέ. Ούτε στη σχολή τους, ούτε σε καμία ακτινογραφία, τομογραφία κτλ, ούτε στο κεφάλι σας, παρ' όλα αυτά ξέρουν ότι εσείς έχετε αυτό το πρόβλημα. Και παρότι αυτό είναι ένας μύθος, ένα ψέμα, που έχει ήδη καταρριφθεί, τολμούν να παρουσιάζουν όλα όσα γράφονται εκεί μέσα ως βιολογικές ανωμαλίες του εγκεφάλου, που προέρχονται μάλιστα από γονιδιακά αίτια. Αυτό ονομάζεται «το μοντέλο της ασθένειας» (The disease model), που σημαίνει με απλά λόγια όλες τις προσπάθειες της βιοψυχιατρικής να αποδώσει στις λεγόμενες κατά την ίδια «ψυχικές διαταραχές» οργανικά αίτια και όχι ψυχοκοινωνικά. Είναι οι προσπάθειες μιας ψευδοεπιστήμης να πλασάρεται ως ιατρική τη στιγμή που τα όσα διαπραγματεύεται δεν είναι εξ αρχής ιατρικά θέματα, αλλά ψέματα και αυθαιρεσίες. Η αλήθεια, ότι ακόμα και οι πιο σοβαρές «ψυχικές διαταραχές» έχουν ψυχοκοινωνικά αίτια, ότι δεν υπάρχουν και δεν έχουν βρεθεί ουδέποτε οργανικά αίτια ή μόνιμες βλάβες στον εγκέφαλο, πέραν αυτών που η ίδια η ψυχιατρική προκαλεί, και επίσης ότι είναι σε βάθος χρόνου πλήρως αναστρέψιμες με μη ψευδοϊατρικές μεθόδους, θα ήταν καταστροφική, καθώς θα την καταργούσε τελείως ως κλάδο. Αυτό όμως δεν «συμφέρει» να συμβεί. Αλλά γιατί είναι «χρήσιμη», και σε ποιον, η ίδια η ψυχιατρική με τη «Βίβλο» της;

Οικονομικά συμφέροντα, πολιτικές σκοπιμότητες και κοινωνικές προκαταλήψεις

Α) Κερδοσκοπία

Ο πρώτος και πιο εμφανής λόγος της αναγκαιότητας της ύπαρξης ψυχιατρικών ταμπελών είναι η κερδοσκοπία δισεκατομμυρίων. Μόνο από τις εκδόσεις του DSM, ο Αμερικάνικος Σύλλογος, που το γράφει και το εκδίδει, κερδίζει 5 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο από τις πωλήσεις του. Μέχρι τώρα, για τις πρώτες 4 εκδόσεις, το κέρδος ανέρχεται στα 100 εκατομμύρια δολάρια συνολικά, ποσό που θα αυξηθεί σύντομα με την καινούργια, πέμπτη έκδοση! Αυτό από μόνο του είναι ένα πολύ ισχυρό κίνητρο, ώστε μια μικρή ομάδα του ΑΡΑ να αφιερώνει ένα απόγευμα κάθε περίπου 20 χρόνια και να ψηφίζει καινούργιες «κλινικές διαγνώσεις».
Υπέρογκα χρηματικά οφέλη δεν έχουν μόνο από τις πωλήσεις του εγχειριδίου, όμως. Όσες περισσότερες διαταραχές επινοούν, τόσο περισσότερα τα χρηματικά ποσά από την κυβέρνηση, τα δημόσια αλλά και τα ιδιωτικά ασφαλιστικά ταμεία, καθώς και τα κονδύλια που εισπράττουν, εντέλει για να μη θεραπεύουν ποτέ όλες αυτές τις «διαταραχές». Και εάν οι εισπράξεις από τις πωλήσεις του εγχειριδίου είναι ποσά εκατομμυρίων, οι εισπράξεις για την ψυχιατρική από τις ασφαλιστικές είναι πάνω από 80 δισεκατομμύρια κάθε χρόνο. Ποσά που είναι δύσκολο κανείς να συνειδητοποιήσει.
Η τρίτη πηγή εισόδων προέρχεται από τις ίδιες τις φαρμακευτικές εταιρίες. Τα εκατομμύρια που λαμβάνουν οι ψυχίατροι «κάτω από το τραπέζι» είναι ανυπολόγιστα. Κάθε ψυχιατρική ταμπέλα σημαίνει αντίστοιχα ψυχοτρόπα χημικά, σημαίνει πωλήσεις και κέρδη από τις φαρμακευτικές. Να μην πάρει και ο μεσάζων πωλητής, δηλαδή ο ψυχίατρος που το χορηγεί και που δίνει και την αιτιολογία του «φαρμάκου», το μερίδιό του από τα κέρδη;

Β) Πολιτικές σκοπιμότητες

Η ψυχιατρική ταμπέλα εξυπηρετεί και τον κοινωνικό έλεγχο, δηλαδή τη συμμόρφωση της μάζας. Πρώτον, από τη στιγμή που κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι υφίσταται η διάγνωση ως ιατρική οντότητα, ο άνθρωπος που χαρακτηρίζεται με αυτή καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας. Δεύτερον, είναι τόσο ασαφή τα κριτήρια και με τέτοιο τρόπο προσαρμοσμένα, και τόσο πολλές οι διαγνώσεις, που όλοι, μα όλοι, μπορούν χαρακτηριστούν με τουλάχιστον 5 από αυτές. Αυτό είναι τρομαχτικό και οι προεκτάσεις πολλές. Οπότε, και για πολιτικούς λόγους, θρησκευτικούς, αλλά και δικαστικές διαμάχες, μπορεί ένας άνθρωπος να «βαφτιστεί» ψυχικά διαταραγμένος και να εγκλειστεί ακούσια σε ψυχιατρείο. Εκεί μέσα τίποτα πραγματικά ιατρικό δεν γίνεται. Μόλις κάποιος μπει χάνει κάθε πολιτικό και νομικό δικαίωμα, και υποβάλλεται σε χορήγηση ψυχοτρόπων ουσιών, σωματικό περιορισμό εάν αρνηθεί ή αντιδράσει σε όλο αυτό, ακόμα και ηλεκτροσόκ. Όλα χωρίς τη δική του συγκατάθεση. Κάτι που φυσικά, στην πραγματική ιατρική, είναι παραβίαση και του όρκου του Ιπποκράτη, αλλά και κάθε ανθρωπίνου δικαιώματος που έχει θεσπιστεί. Όλες, λοιπόν, οι κυβερνήσεις, και όλα τα πολιτικά συστήματα, χρειάζονται μια δικαιολογία και ένα μέσο για μπορούν ανά πάσα στιγμή να «φυλακίσουν», και όχι μόνο, ανθρώπους που «ενοχλούν» ή βάλλουν την εκάστοτε πολιτική γραμμή. Τι καλύτερο από μια φυλακή χωρίς να έχει κάποιος διαπράξει κάποιο έγκλημα, χωρίς δίκη, χωρίς δικαιώματα; Τι καλύτερο από επινοημένες «διαταραχές»;

Γ) Κοινωνικές προκαταλήψεις

Όταν, δυστυχώς, μια ψυχιατρική ασθένεια εφευρεθεί και καταγραφεί στη «Βίβλο», είναι πολύ δύσκολο να διαγραφεί. Εξαίρεση αποτελεί η μόνη διάγνωση που έχει μέχρι σήμερα αφαιρεθεί, αυτή της ομοφυλοφιλίας. Στην έντονα οργανωμένη διαμαρτυρία των ομοφυλόφιλων επί σειρά ετών, η Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση (APA) δέχτηκε πολιτική πίεση τόση όση να αποφασίσει (το ίδιο απλά και αυθαίρετα) ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ψυχιατρική ασθένεια, άρα ούτε αποτέλεσμα γενετικών/παθολογικών βιοχημικών ανωμαλιών που χρήζει ιατροφαρμακευτικής αντιμετώπισης, και φυσικά να αναγκαστεί να την αποσύρει ως διάγνωση από το DSM. Εν ολίγοις, ουδέποτε υπήρξαν αντικειμενικές επιστημονικές αποδείξεις ότι η ομοφυλοφιλία είναι διαταραχή της ψυχής, ούτε βρέθηκαν καλύτεροι και πιο αποτελεσματικοί επιστημονικοί μέθοδοι να αποδειχτεί ότι όντως δεν είναι. Μόνο το υποκειμενικό συμπέρασμα μιας μικρής ομάδας ψυχιάτρων στην προσπάθειά τους να διευρύνουν την πελατεία τους και τις εισπράξεις των φαρμακευτικών εταιριών.
Υπάρχει τελικά κάποιος που να μην είναι «ψυχικά άρρωστος»;

Μόνο δυο κατηγορίες ανθρώπων δεν είναι ψυχιατρικά άρρωστοι. Α) Όσοι άνθρωποι για οποιονδήποτε λόγο δεν τους έχουν επισκεφθεί ακόμα. Φυσικά, «πάσχουν» και αυτοί από διάφορες «διαταραχές», απλά δεν το γνωρίζουν ακόμα, και είναι θέμα χρόνου και συγκυριών να διαγνωστούν επίσημα. Β) Φυσικά, οι ίδιοι οι ψυχίατροι δεν έχουν απολύτως κανένα ψυχικό πρόβλημα. Ο ίδιος ο τίτλος τους τους προστατεύει από οποιαδήποτε «αρρωστημένη» συμπεριφορά ή συναίσθημα. Κανείς δεν αμφισβητεί την εγκυρότητα της άποψής τους ή τα κίνητρά τους, διότι είναι τυπικά γιατροί, και ως γνωστόν θέλουν μόνο το καλό όλων ανιδιοτελώς. Είναι επίσης γεγονός ότι όχι μόνο κανείς ποτέ δεν ελέγχει την εγκυρότητα και την αξιοπιστία των υποκειμενικών διαγνώσεών τους, αλλά ούτε και τις υπόλοιπες δραστηριότητές τους, οι οποίες καλύπτονται και από τους συναδέλφους τους. Οικονομικές απάτες και συναλλαγές με φαρμακευτικές εταιρίες, εμπορία ψυχοτρόπων, σεξουαλικές σχέσεις με ασθενείς τους και παιδεραστία, είναι λίγα μόνο από τα πολλά για τα οποία συχνά και αποδεδειγμένα κατηγορούνται αρκετοί. Οι διαγνώσεις τους, λοιπόν, αφορούν πάντα όλους τους άλλους εκτός από τους ίδιους, οι ψυχίατροι έχουν «ανοσία» σε παθολογικές συμπεριφορές. Γιατί, τι πραγματικά θα έκαναν χωρίς όλες αυτές; Πώς θα έδειχναν επιστήμονες, γιατροί στον κόσμο;

Μποϊκοτάζ της «Βίβλου»

Η 5η έκδοση της «Βίβλου» έχει εξοργίσει πλέον χιλιάδες ψ-επαγγελματίες με τη γελοιότητα και τη αθλιότητά της. Αυτή τη φορά η έπαρση και η απληστία της ψυχιατρικής ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Και επειδή κάθε αρνητική δράση έχει και αντίδραση, η «Βίβλος» πλέον μποϊκοτάρεται με στόχο την πλήρη κατάργησή της. Σε Αμερική και Ευρώπη κυρίως, ψ-επαγγελματίες στον χώρο της αντιψυχιατρικής και της κριτικής ψυχολογίας προσπαθούν να ενημερώσουν το ευρύ κοινό για την απάτη της βιοψυχιατρικής και την παγίδα που έχει εδώ και δεκαετίες στήσει. Ο μονόλογος της ψυχιατρικής και η πλύση εγκεφάλου μέσω μάρκετινγκ με τις ψευδοδιαγνώσεις της έχουν κατακλύσει την ανθρωπότητα με ψέματα και αυθαιρεσίες που καταστρέφουν ζωές. Ποτέ πουθενά κανένας δεν βοηθήθηκε λαμβάνοντας μια ταμπέλα ψυχικής διαταραχής. Ποτέ. Όχι μόνο δεν διόρθωσε τίποτα, αντιθέτως πρόσθεσε κοινωνικό στίγμα, κατέληξε νόμιμος ναρκομανής με σοβαρές οργανικές βλάβες από τη χρήση εργαστηριακών ψυχοενεργών νευροτοξίνων, και εν τέλει απομακρύνθηκε από τα πραγματικά αίτια που τον οδήγησαν αρχικά να ζητήσει βοήθεια από αυτό το σύστημα. Ένα σύστημα βίας, παρακμής και κοινωνικού ελέγχου, ένα ψευδοεπιστημονικό σύστημα που υφίσταται ως ιατρικό μόνο στην επίκτητα κατασκευασμένη εικόνα του στο μυαλό μας. Πουθενά αλλού.

Βιβλιογραφία και χρήσιμοι σύνδεσμοι

Behaviorism And Mental Illness  

DSM5 – mad, bad, or just plain daft ? 

DSM-5 Boycott Enters 2nd Phase: A Primer for the NO-DSM Diagnosis Campaign
http://dxsummit.org/archives/1769


της Ιωάννας Νόρη